ππ’ππππ ππ¨ππ π πππ§ π©π’π£π§.
ππ’ππππ π’π¬.
Wat wij liefde noemen, is vaak een geheel van voorwaarden
waaraan voldaan moet worden.
πππ΄ π«πͺπ«β¦ π₯π’π― πͺπ¬β¦
Oprechte liefde is veilig.
Is puur.
De liefde zoals wij die kennen en doorgeven,
is vaak een valse veiligheid,
geboren uit onze kinderwonden.
πππ΄ π«πͺπ«β¦ π₯π’π― πͺπ¬β¦
Wat we als kind leerden over liefde
was aangepast gedrag om graag gezien te worden.
En dat wordt een automatisme
op onbewust niveau.
βππ¬ π»πͺπ¦ π«π¦ π¨π³π’π’π¨, πͺπ¬ π»π’π π«π¦ π―π°π°πͺπ΅ π¬πΈπ¦π΅π΄π¦π―.β
En toch kwetsen we elkaar.
Vroeg of laat.
Keer op keer.
En we denken dan
dat het voorbij is.
Dat de liefde weg is.
Maar we hebben nooit geleerd
hoe om te gaan met pijn en verdriet.
Net in die kwetsuur
toont de liefde zich.
De liefde die jij als kind leerde kennen.
En dat is een cadeau.
Om uit te pakken.
Niet om van weg te lopen.
Niet om te onderdrukken.
Niet om in verwijt te gaan naar de ander.
Maar om naar binnen te keren:
Welke pijn wordt hier geraakt?
Welk thema wordt hier getriggerd?
Dan kies je voor heling.
Je pijn en je verdriet doorvoelen.
Uitademen.
Loslaten uit je lichaam.
Vrijlaten uit je energetisch systeem.
Dan kies je voor verbinding.
Met jezelf.
Met je gekwetste ego.
Met je kleine, innerlijke kind.
En ook met de ander.
Die ander die jouw pijn raakte.
Daar β precies daar β
mag pure liefde beginnen
en openbloeien.
Voor jezelf
Voor de ander.
Voorbij de kracht van verdriet.
Voorbij de kwetsuur.
Voorbij de moeder- of vaderwond.
Liefde is zacht.
Liefde is puur.
Liefde is.
Liefs, Martine 