𝐕𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭 𝐢𝐧 𝐣𝐚𝐫𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐛 𝐢𝐤 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐤𝐞𝐫𝐬𝐭 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐫𝐚𝐚𝐧 𝐠𝐞𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧.

En dat voelt bijzonder.

Ik ben al jaren oprecht gelukkig met mezelf en met het leven dat ik leef. En toch… er waren altijd die momenten.

Thuiskomen na een leuk feest — alleen.

Weer alleen in bed kruipen.

Het gemis van warme armen, een stevige borst, die plek waar je even helemaal mag verdwijnen.

Het verlangen naar thuiskomen bij iemand anders.

Na een gezellige kerstavond toch weer alleen achterblijven.

Dat klinkt misschien zielig, maar zo voelt het niet.

Het zijn gewoon eerlijke emoties: verdriet, gemis, verlangen.

Maar dit jaar niet.

Voor het eerst in zes jaar voel ik geen verdriet meer. Wat er wel is, is een diepe rust. Een vertrouwen. Een overgave.

Het vertrouwen dat die ene er op een dag zal zijn — wie dat ook mag zijn.

Ook dat heb ik losgelaten.

Voor het eerst sinds zes jaar voel ik het verlangen nog steeds, maar zonder pijn.

Zonder gemis.

Zonder het gevoel van alleen zijn.

En dat voelt als een openbaring.

𝐃𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐡𝐞𝐢𝐝.

𝐕𝐫𝐢𝐣 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐫𝐞𝐬𝐮𝐥𝐭𝐚𝐚𝐭.

𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐧𝐭 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐬 𝐰𝐚𝐭 𝐞𝐫 𝐚𝐥 𝐢𝐬.

Misschien zijn mijn tranen ook gewoon even op — ik heb deze zomer nog flink wat afgeweend toen ik afscheid nam van de kleine krullebol, Mauriceje, die elf maanden lang mijn gezelschap was.

Maar wat het ook is: het voelt goed.

𝐇𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭 𝐠𝐨𝐞𝐝 𝐨𝐦 𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐚𝐭𝐫𝐨𝐨𝐧 – het nodig vinden van een man naast mij – l𝐨𝐬 𝐭𝐞 𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐢𝐤 𝐣𝐚𝐫𝐞𝐧𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐨𝐧𝐛𝐞𝐰𝐮𝐬𝐭 𝐚𝐟𝐡𝐚𝐧𝐤𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐯𝐚𝐧 𝐰𝐚𝐬 𝐨𝐦 𝐦𝐞 é𝐜𝐡𝐭 𝐠𝐞𝐥𝐮𝐤𝐤𝐢𝐠 𝐭𝐞 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧.

Nee — beter nog: om het te transformeren naar nog meer zelfliefde.

Sommige patronen en kinderwonden zitten diep verankerd. Daar gaat tijd, zachtheid en veel innerlijk werk overheen om blijvend iets te verschuiven. Het was een stevig parcours de afgelopen jaren.

Maar ik kan het iedereen aanraden.

Diep innerlijk werk brengt zoveel in beweging.

Het geeft je vaak veel meer dan waar je aanvankelijk voor begon.

𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐰𝐞𝐠 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐠𝐨𝐧 𝐯𝐚𝐧𝐮𝐢𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐮𝐫𝐧-𝐨𝐮𝐭, 𝐯𝐚𝐧𝐮𝐢𝐭 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥.

𝐃𝐚𝐭 𝐢𝐤 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐰𝐞𝐠 𝐨𝐨𝐤 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐫𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞𝐭𝐡𝐞𝐦𝐚’𝐬 𝐳𝐨𝐮 𝐡𝐞𝐥𝐞𝐧, 𝐡𝐚𝐝 𝐢𝐤 𝐭𝐨𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐤𝐮𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐝𝐞𝐧𝐤𝐞𝐧.

Boeiend hoe dat werkt.

Verdriet aankijken blijkt een heleboel cadeautjes te bevatten om uit te pakken.

𝐎𝐩𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐠𝐞𝐥𝐮𝐤𝐤𝐢𝐠 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐛𝐞𝐭𝐞𝐤𝐞𝐧𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐰𝐢𝐣𝐧𝐭. 𝐈𝐧𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧𝐝𝐞𝐞𝐥: 𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐥𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐰𝐮𝐬𝐭 𝐭𝐞 𝐛𝐞𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧, 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐥𝐥𝐞𝐝𝐢𝐠 𝐭𝐞 𝐝𝐨𝐨𝐫𝐯𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧 — 𝐭𝐨𝐭 𝐨𝐨𝐤 𝐝𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐜𝐚𝐝𝐞𝐚𝐮𝐬 𝐳𝐢𝐜𝐡𝐭𝐛𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧.

Ben jij al begonnen met uitpakken?

Nee, niet degene van onder de kerstboom. Maar die cadeautjes die zorgen voor een blijvende verandering.

Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.

Fijne kerst.

Liefs,

Martine